|
|
- by
Donald Spalding
-
Produkcja
i metody zastosowania
-
Źródło: AFV News, styczeń-kwiecień/ 1983
-
Informacje
te pochodzą z tajnego raportu Brytyjskiego Podkomitetu
Wywiadowczego.
-
-
Informacja została odtajniona i zatytułowana:
"Zimmerit" Antymagnetyczny Tynk dla pancernych
pojazdów bojowych. Autorami raportu byli: mjr J.W.
Thompson i C.E. Hollis. Raport jest datowany na lipiec
1945 roku, i jest niekompletny z powodu niewystarczających
informacji albo trudności ze znalezieniem osób posiadających
szczegółową wiedzę na ten temat. Dochodzenie zaczęto
z nadzieją, na znalezienie sposobu unieszkodliwienia min
magnetycznych używanych przeciwko brytyjskim pojazdom
pancernym w wojnie z Japonią.
-
W 1943 roku
Niemcy zastosowali Zimmerit pokrywając grubą warstwą
pionowe powierzchnie pancerza swoich czołgów. Warstwa ta
miała na celu uniemożliwienie umieszczenia min
magnetycznych na pojazdach opancerzonych, głównie czołgach,
przez zdeterminowanych żołnierzy rosyjskiej piechoty
szturmowej. Miny były przyczepiane do czołgów i
utrzymywane w miejscu przez magnesy wbudowane w minę.
Funkcją Zimmeritu było po prostu odizolowanie stalowego
pancerza czołgu od magnesów miny.
-
Na początku
1944 roku pobrano próbki Zimmeritu ze zdobytych pojazdów,
a od jeńców wojennych otrzymano instrukcję jego użycia.
Skład Zimmeritu został zanalizowany przez C.S.A.R. i
okazał się być następujący: jako spoiwo: octan
poliwinylu 25%, materiał wypełniający: włókno
drewniane 10%, siarczan baru 40%, siarczek cynku 10%
,barwnik: ochra 15% - dawał ciemno żółty kolor.
-
14 sierpnia
1945 roku grupa wywiadowcza odwiedziła Henschel Werke w
Kassel w Niemczech, rozmawiała z dyrektorem produkcji i
inżynierem produkcji. Uzyskano następujące informacje:
Zimmerit otrzymywano w beczkach z Chemische Werke Zimmer w
Berlinie, ale z powodu dużego zapotrzebowania i
rozproszenia oddziałów fabryki. uważali oni, że
produkowano go w różnych miejscach. Materiał który
otrzymywali, miał konsystencję miękkiego kitu (inni porównywali
go do ciasta, gipsu albo plastiku). Zawierał lotny
rozpuszczalnik, który pachniał jak aceton. Przed użyciem
nie dodawano do niego żadnych substancji rozpuszczających,
ponieważ nawet niedoświadczony personel mógł go łatwo
zastosować.
-
-
Powierzchnia czołgu nie musiała być przygotowana
przed nałożeniem Zimmeritu, ale przeważnie pokrywano
pojazd farbą antykorozyjną. Zimmerit nakładano w dwóch
warstwach używając kielni z cienkiej blachy. Pierwszą
warstwę o grubości
5mm pokrywano wzorem w kwadraty używając brzegu kielni,
średni czas schnięcia warstwy 24 godziny, druga warstwa
była cieńsza i zaznaczano na niej falowane linie
metalowym grzebieniem. Perforacja Pierwszej warstwy
Zimmeritu ułatwiała przyczepność warstwy drugiej, a
perforacja drugiej warstwy dawała efekt kamuflujący i
utrudniała przyczepność min.
-
-
Po nałożeniu obu warstw powierzchnia była
utwardzana za pomocą lampy lutowniczej, zajmowało to
przeciętnie godzinę na pojazd, bez problemu uzyskiwano
wystarczającą twardość i trwałość. (Widziałem próbki
starego Zimmertu, przypominały sprasowane trociny).
Podczas procesu utwardzania, poprzez ogrzewanie
lampą lutowniczą powierzchni usuwano rozpuszczalnik. Główną
rzeczą na którą należało zwracać uwagę było nie
pozostawienie miękkich miejsc na pojeździe z których
Zimmerit mógłby odpaść, jeżeli nie zostały
odpowiednio utwardzone. Wysuszenie Zimmeritu bez lampy
zajmowało około osiem dni. Było to niepraktyczne, biorąc
pod uwagę duże zapotrzebowanie na czołgi na froncie.
-
-
Inżynier produkcji Henchel Werke powiedział, że
zakład nie brał udziału w procesie produkcji i rozwoju
Zimmeritu , tylko nakładał go na pojazdy. Uważał on, iż
w późniejszym okresie wojny zaprzestano używania
Zimmeritu z powodu rozwoju innych broni przeciwpancernych.
Nie wspomniano jak dużo zużyto Zimmeritu, ale gdy
Brytyjska Armia zdobyła Henschel Werke znaleziono tam około
100 ton Zimmeritu.
-
-
Następnie grupa wywiadowcza odwiedziła Karl
Freudenburg A.G. w Weinheim w Niemczech i rozmawiała z
ekspertami ds. poliwinylu. Także ta firma nie brała
udziału w powstawaniu Zimmeritu.[...] Octan poliwinylu używany
był emulsja w farbie używanej do kamuflażu i jako
rozpuszczalnik w postaci octanu etylu i octanu toluenu
podczas wojny. Wspomniano, że C.W. Zimmer w Berlinie była
znana z produkcji farb w tym czasie i prawdopodobnie używała
octanu poliwinylu.
-
-
W czasie wizyty w I.G. Farbenindustrie A.G. Hochst
w Niemczech rozmawiano z dyrektorem ds. rozwoju plastików
i dyrektorem ds. produkcji. Powiedzieli oni, że słyszeli
o C.W. Zimmer ale
też nic nie wiedzieli o rozwoju Zimmeritu. Wspomnieli, że
sprawy związane z produkcją były utajnione. Odwołano
się do archiwów i dowiedziano się, że Mowilith
20 (octan poliwinylu) sprzedano C.W. Zimmer w lipcu
1943 roku. [...]
-
-
Potwierdzono, że lampa lutownicza usuwała
rozpuszczalnik i zwiększała przylepność Zimmeritu do
pancerza i wzmagała odporność na wstrząsy. [...]
-
- oprac.(autor) M.S. tłum. z
angielskego M.R.-S.
|
