8,8 cm Jagdpanzer V Jagdpanther

Samobieżny niszczyciel czołgów na bazie czołgu PzKpfw V (Sd Kfz 171) Panther. Opracowany w zakładach Krupp (prowadzących wcześniej prace nad niszczycielem czołgów na podwoziu PzKpfw IV) i Daimler-Benz zgodnie z zamówieniem z sierpnia 1942 r. na samobieżną armatę przeciwpancerną z wykorzystaniem elementów czołgu VK3002(MAN). Uzbrojenie wozu stanowić miał czołgowy wariant intensywnie wówczas rozwijanej niemieckiej armaty przeciwpancernej Pak 43 kalibru 88 mm. Opancerzenie przedziału bojowego miało wynosić od 40 do 80 mm, potem (początek 1943 r.) wydano polecenie pogrubienia pancerza czołowego do 100 mm. W listopadzie 1942 r. zaprezentowana została pełnowymiarowa, drewniana makieta wozu. Od początku 1943 r. w zakładach DaimIer-Benz rozpoczęto przygotowania do produkcji pojazdu. Przy budowie wozu zastosowano wiele uproszczeń konstrukcyjnych, między innymi przednia płyta kazamaty pancernej miała taki sam kąt nachylenia (30°) co przód kadłuba standardowej Pantery, co umożliwiało wykorzystanie do jej produkcji kadłubów czołgowych. Ze względów standaryzacji zrezygnowano też ze zwiększania grubości pancerza czołowego, podobnie jak w czołgu miał on w seryjnych wozach grubość 80 mm. Inną modyfikacją kadłuba było wprowadzenia jednoczęściowych bocznych płyt kadłuba o stałym kącie nachylenia na całej długości i grubości zwiększonej do 50 mm. Takie samo rozwiązanie zastosowano w czołgach Panther Ausf. G.

W połowie 1943 r. przygotowania do budowy prototypu rozpoczęto w zakładach MIAG, 20 października 1943 r. makietę pojazdu zaprezentowano Hitlerowi, a w połowie grudnia rozpoczęty się jazdy próbne pierwszego prototypu. Ich pozytywne wyniki spowodowały wydanie decyzji o podjęciu produkcji seryjnej Jagdpanthery w zakładach MIAG w Brunszwiku i MNH w Hanowerze. Pierwsze seryjne niszczyciele czołgów wyprodukowano w MIAG w lutym 1944 r. Wszystkie oparte były na kadłubie Pantery Ausf.G. Łącznie do lutego 1945 r. wyprodukowano 384 wozy (272 w 1944 r. i 112w1945r.). Różnice między poszczególnymi seriami produkcyjnymi nie były duże dotyczyły one przede wszystkim jarzma armaty i jej lufy. Wozy pierwszych serii miały wąskie, gładkie jarzmo wspawane w przednią płytę i początkowo także jednoczęściową lufę, późne jarzmo szersze przykręcone do płyty kadłuba ośmioma śrubami i lufę składającą się z dwóch części. Armaty te różniły się typem zastosowanego oporopowrotnika. W późnych seriach dodano też kolejny wentylator nad przedziałem bojowym. Płyta nadsilnikowa i układ wydechowy modyfikowano wraz z kadłubem Pantery Ausf.G. Wyprodukowano także kilkanaście wozów w wersji dowodze­nia wyposażonych w dodatkowy sprzęt łączności, odpowiadały one czołgom dowodzenia Sd Kfz 267 i 268 Panther.

W Jagdpanthery uzbrajane byty samodzielne bataliony niszczycieli czołgów podległe OKH, chrzest bojowy przeszły w Normandii (559 i 654 Panzerjagerabteilung) osiągając duże sukcesy. Jesienią 1944 r. zastosowano je także na froncie wschodnim, gdzie z powodzeniem zwalczały ciężkie czołgi IS-2. Do końca wojny byty najlepszymi niemieckimi niszczycielami czołgów perfekcyjnie łączącymi doskonałą manewrowość i dobre opancerzenie z potężną armatą nie mającą odpowiedników w uzbrojeniu pojazdów alianckich. Pocisk podkalibrowy PzGr 40/42 o masie 7,3 kg wystrzelony z armaty Pak 43 osiągał prędkość początkową 1130 m/s i przebijał na odległości 1000 m pancerz grubości 193 mm nachylony pod kątem 60°. Po­zwalało to wejść do walki z czołgami przeciwnika na odległość ponad 2 km.

Rozpowszechnieniu się Jagdpanther przeszkodziła przede wszystkim ich skomplikowana i pracochłonna produkcja, a także bombardowania alianckie rujnujące niemiecki przemysł w ostatnich miesiącach wojny. Niewiele wozów zostało zniszczonych w walce, a i to głównie przez lotnictwo, większość została zniszczona przez załogi lub wpadła w ręce przeciwnika ze względu na brak paliwa lub awarie trapiące od początku wszystkie produkcyjne warianty czołgu Panther.